Sześć punktów po ośmiu kolejkach, jedno zwycięstwo i sześć kolejnych ligowych meczów bez wygranej. Po porażce z Koroną Kielce nie ma sensu udawać, że w Śląsku wszystko idzie zgodnie z planem. Nie idzie. Nie znaczy to jednak, że powinniśmy już dyskutować o przyszłości Ante Šimundžy i skazywać drużynę na spadek z Ekstraklasy. Wrocławianie dopiero budują drużynę, a część kluczowych zawodników trafiła do klubu ledwie kilka dni temu.
- Dlaczego sześć punktów po ośmiu kolejkach to jeszcze nie powód do paniki
- Jak trudny terminarz i duża przebudowa wpływają na ocenę Śląska
- Czemu dziś nie ma sensu rozmawiać o przyszłości Ante Šimundžy
Śląsk ma sześć punktów po ośmiu meczach. To średnia 0,75 punktu na spotkanie, czyli tempo, które na dłuższą metę oznacza poważne kłopoty z utrzymaniem. WKS wygrał tylko z Rakowem, a potem przyszło sześć ligowych meczów bez zwycięstwa. Wyniki są słabe i trzeba to powiedzieć wprost. Z Koroną martwił zresztą nie tylko wynik, ale również pierwsza połowa, w której Śląsk wyglądał zbyt wolno, zbyt przewidywalnie i momentami zwyczajnie źle. To jest powód do niepokoju, ale jeszcze nie do paniki.
Terminarz też Śląskowi nie pomagał
Do sześciu punktów trzeba jednak dopisać jeszcze jeden kontekst. Śląsk jako beniaminek dostał na początek naprawdę niewygodny terminarz. Wśród pierwszych ośmiu przeciwników znalazło się aż pięć drużyn, które poprzedni sezon Ekstraklasy zakończyły w pierwszej siódemce: Górnik Zabrze, Jagiellonia Białystok, Raków Częstochowa, Legia Warszawa i Zagłębie Lubin.
Jeszcze ciekawiej wygląda lista wyjazdów. Śląsk grał dotąd poza Wrocławiem z Górnikiem, Zagłębiem, Legią i Jagiellonią. W poprzednim sezonie drużyny te zajęły odpowiednio drugie, siódme, szóste i trzecie miejsce. Innymi słowy. Wszystkie cztery pierwsze delegacje beniaminka prowadziły na stadiony zespołów z zeszłorocznego TOP 7.
Oczywiście nie można tym tłumaczyć wszystkiego. Z Koroną czy Widzewem grającym w osłabieniu punkty trzeba zdobywać, jeśli chce się spokojnie utrzymać w Ekstraklasie. Raków natomiast rozpoczął sezon fatalnie i właśnie z nim Śląsk odniósł swoje jedyne ligowe zwycięstwo. Trudno jednak patrzeć na dorobek WKS-u bez uwzględnienia tego, z kim przyszło mu się mierzyć. Zwłaszcza że Legia, Górnik i Jagiellonia także w obecnym sezonie szybko znalazły się w ligowej czołówce.
Sześć punktów nadal wygląda źle. Tyle że sześć punktów zdobytych przy takim terminarzu wygląda trochę inaczej niż sześć punktów po serii spotkań z drużynami typowanymi do walki o utrzymanie.
Najpierw utrzymanie, później coś więcej
W całej dyskusji warto też przypomnieć, jaki cel Śląsk postawił sobie przed sezonem. Nikt we Wrocławiu nie zapowiadał przecież ataku na europejskie puchary. Ante Šimundža jeszcze przed pierwszą kolejką mówił wprost, że najważniejsze jest utrzymanie w Ekstraklasie. Podobnie wypowiadał się Rafał Grodzicki, który mówił o spokojnym pozostaniu w lidze i budowaniu klubu na mocnych fundamentach, tak aby Śląsk rozwijał się z sezonu na sezon, zamiast co roku przechodzić od jednej skrajności do drugiej.
Moim zdaniem właśnie przez ten pryzmat trzeba oceniać początek rozgrywek. Sześć punktów po ośmiu kolejkach jest wynikiem bardzo słabym nawet jak na beniaminka i nie ma sensu tego pudrować. Jeżeli jednak ktoś oczekiwał, że po awansie i kolejnej dużej przebudowie Śląsk od razu włączy się do walki o europejskie puchary, to chyba pomylił swoje oczekiwania z planem klubu.
Ten sezon od początku miał być przede wszystkim sezonem stabilizacji. Śląsk ma się utrzymać, zbudować drużynę zdolną do funkcjonowania na poziomie Ekstraklasy i dopiero później podnosić sobie poprzeczkę. Problem zacznie się wtedy, kiedy zagrożona będzie realizacja właśnie tego celu.
Połowa drużyny jest nowa
Latem do pierwszego zespołu przyszło jedenastu zawodników. Przeciwko Koronie sześciu z nich wyszło w podstawowym składzie, a kolejnych dwóch pojawiło się z ławki. Ośmiu z szesnastu wykorzystanych tego dnia piłkarzy trafiło do Śląska tego lata. To ogromna zmiana.
Co więcej, przebudowa skończyła się praktycznie przed chwilą. Linetty dołączył pod koniec sierpnia, Camões i Jurčec na początku września, Borys dwa dnie przed meczem z Koroną. Trudno więc oczekiwać, że ta drużyna już teraz będzie funkcjonowała automatycznie.
To nie jest tylko piłkarska wymówka
„Potrzebujemy czasu” to jedno z najczęściej używanych zdań w futbolu, dlatego łatwo potraktować je jak wymówkę. Tyle że wpływ wspólnego czasu na funkcjonowanie zespołu znajduje potwierdzenie w badaniach. Metaanaliza obejmująca 169 różnych badań wykazała pozytywną zależność między wspólnym stażem członków zespołu a jego efektywnością. Znaczenie miały przy tym m.in. procesy poznawcze i zachowania wypracowywane wewnątrz grupy.
Jeszcze ciekawsze są badania dotyczące samego futbolu. Opublikowana w 2025 roku analiza niemal 20 tysięcy meczów pokazała wprawdzie, że samo wcześniejsze doświadczenie wspólnej gry nie gwarantuje lepszych wyników – znacznie ważniejsza pozostaje po prostu jakość zespołu – ale na poziomie konkretnych boiskowych interakcji wcześniejsza udana współpraca między zawodnikami zwiększała skuteczność podań. Mówiąc prościej. Zgranie nie zrobi z przeciętnych piłkarzy świetnej drużyny, ale pomaga dobrym piłkarzom lepiej ze sobą współpracować.
W nauce funkcjonuje też pojęcie „shared mental models”. Chodzi o moment, w którym zawodnicy zaczynają podobnie czytać sytuacje na boisku i przewidywać zachowania partnerów. W piłce oznacza to setki drobiazgów. Kiedy ruszyć do pressingu, kto zabezpiecza przestrzeń, gdzie pobiegnie wahadłowy, kiedy napastnik rozpocznie ruch. Tego nie da się wypracować w kilka treningów.
Zgranie nie może jednak tłumaczyć wszystkiego
Nie oznacza to, że Šimundža ma teraz pół roku immunitetu. Brakiem zgrania można tłumaczyć nieporozumienia taktyczne czy problemy z automatyzmami. Trudniej tłumaczyć nim brak intensywności, przegrywane pojedynki czy pierwszą połowę taką jak z Koroną. Część zawodników pracuje z trenerem od poprzedniego sezonu, inni przepracowali okres przygotowawczy. Argument o budowie drużyny jest dziś bardzo mocny, ale z każdym kolejnym tygodniem będzie tracił na znaczeniu.
Bez Samca-Talara widać problem
Spotkanie z Koroną pokazało również, jak ważny dla tej drużyny stał się Piotr Samiec-Talar. Bez niego Śląsk stracił zawodnika, który potrafi zrobić przewagę indywidualną, wykreować sytuację czy wziąć odpowiedzialność za akcję ofensywną. To niepokojące, bo drużyna walcząca o utrzymanie nie może być aż tak zależna od jednego piłkarza. Z drugiej strony właśnie dlatego warto poczekać na Borysa, Camõesa czy lepiej wkomponowanego Linettego.
O posadzie Šimundžy nie ma dziś sensu rozmawiać
Tutaj sprawa jest dla mnie prosta. Rozmowa o zwolnieniu Ante Šimundžy po ośmiu kolejkach byłaby dziś absurdem. Trener wywalczył ze Śląskiem awans, a potem dostał mocno przebudowaną kadrę, której kompletowanie skończyło się właściwie kilka dni temu.
Najpierw trzeba pozwolić mu zbudować z tych zawodników drużynę, a dopiero później oceniać efekt. Zmiana szkoleniowca w tym momencie oznaczałaby rozpoczęcie całego procesu od nowa. Nowe zasady, inna hierarchia, zmienione automatyzmy. Lekarstwem na brak zgrania miałby być kolejny reset? Nie widzę w tym logiki.
Alarm? Tak, ale nie pod gabinetem trenera
Śląsk ma problem. Sześć punktów jest słabym wynikiem. Sześć kolejnych meczów bez zwycięstwa również. Gra z Koroną dała kolejne powody do niepokoju. Alarm powinien dziś dotyczyć tabeli i jakości gry, a nie przyszłości trenera.
Najbliższe tygodnie pokażą znacznie więcej. Jeśli nowi zawodnicy zaczną się rozumieć, wróci Samiec-Talar, a za grą pojawią się punkty, obecny start będzie można uznać za koszt dużej przebudowy. Jeśli za kilka tygodni problemy pozostaną dokładnie takie same, wtedy dyskusja zrobi się dużo poważniejsza.
Na razie Śląskowi trzeba dać czas. Problem jednak polega na tym, że przeciwnicy Śląskowi tego czasu na pewno nie dadzą.
