Naukowcy z Politechniki Wrocławskiej oraz Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu przyczynili się do odkrycia w peruwiańskich Andach. Zespół badaczy zidentyfikował w niedostępnej selwie w pobliżu Machu Picchu ponad 2,5 km nieznanych dotąd dróg oraz prawdopodobne tarasy, platformy i inne struktury.
- Jak wrocławscy naukowcy przyczynili się do odkrycia nieznanych dróg pod Machu Picchu.
- W jaki sposób technologia LiDAR i drony pozwoliły prześwietlić niedostępną dżunglę.
- Jakie tajemnicze struktury i traktaty Inków odsłoniły trójwymiarowe cyfrowe modele terenu.
Kluczem do badań okazała się technologia skanowania laserowego. Za planowanie pomiarów, analizę danych i przygotowanie wizualizacji odpowiadał dr inż. Bartłomiej Ćmielewski z Wydziału Architektury PWr. W pracach uczestniczył również dr Paweł Dąbek z Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu.
Nowoczesne technologie kontra peruwiańska selwa
Odkrycia dokonano na gęsto zarośniętych zboczach góry Yanantin, w rejonie muru Mandor. Prace w tak trudnym, wilgotnym terenie wymagały dużego wysiłku – pokonanie odcinka długości około 250 metrów zajmowało naukowcom ponad trzy godziny.
Z pomocą przyszła technologia LiDAR. Skaner zamontowany na dronie wysyła impulsy laserowe w kierunku powierzchni, a następnie rejestruje ich odbicia. Część impulsów dociera przez prześwity w roślinności do gruntu, dzięki czemu po odfiltrowaniu roślinności można stworzyć dokładny, trójwymiarowy model terenu.
Kluczową rolę w planowaniu lotów, przetwarzaniu zebranych danych oraz przygotowaniu wizualizacji odegrał dr inż. Bartłomiej Ćmielewski z Wydziału Architektury PWr. W badaniach uczestniczył również dr Paweł Dąbek z Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu.
Odkrycie, o którym nie wiedzieli nawet miejscowi
Badaczom udało się zidentyfikować ponad 2,5 km odcinków dróg. Największe zaskoczenie przyniosły pomiary w bezpośrednim sąsiedztwie muru Mandor, gdzie na przygotowanym modelu terenu pojawił się zarys drogi o szerokości około dwóch metrów.
Naukowcy sprawdzili, czy miejsce to jest znane lokalnym mieszkańcom oraz pracownikom parku. Okazało się, że nie. Dalsza analiza danych ujawniła kolejne odcinki dróg oraz prawdopodobne tarasy, platformy i obiekty o okrągłym kształcie.
Zygzakowaty przebieg części dróg oraz sposób ich poprowadzenia są zgodne z rozwiązaniami stosowanymi przez Inków. Nie oznacza to jednak, że ich pochodzenie zostało już jednoznacznie ustalone. Drogi mogły powstać przed epoką inkaską, a następnie być przebudowywane lub wykorzystywane w różnych okresach.
Badania stanowią kontynuację trwającej od ponad 14 lat współpracy Politechniki Wrocławskiej z Centrum Badań Andyjskich Uniwersytetu Warszawskiego.
Choć naukowcy zachowują ostrożność w interpretacji odkrytych struktur, pozyskane dane mogą pomóc lepiej zrozumieć organizację terenu otaczającego Machu Picchu, sposób przemieszczania się mieszkańców oraz wykorzystanie poszczególnych części krajobrazu.
Dokładna lokalizacja odnalezionych struktur nie jest ujawniana ze względu na ochronę zabytków przed niekontrolowanymi poszukiwaniami, które mogłyby doprowadzić do ich uszkodzenia.
