Leszek Możdżer to jeden z najwybitniejszych polskich pianistów, kompozytorów i producentów muzycznych, który zrewolucjonizował postrzeganie jazzu w Polsce. Artysta o międzynarodowej renomie, znany z unikalnego stylu łączącego improwizację z estetyką muzyki klasycznej i romantycznej.
Choć Leszek Możdżer urodził się w Gdańsku, to właśnie Wrocław stał się kluczowym punktem na mapie jego dojrzałej drogi twórczej i życiowej. Pianista od lat jest silnie związany z dolnośląską stolicą. Nie tylko tu zamieszkał, ale i aktywnie włączył się w budowanie lokalnego życia kulturalnego. To tutaj regularnie angażuje się w prestiżowe wydarzenia, takie jak Przegląd Piosenki Aktorskiej czy festiwal Jazz nad Odrą. Przez lata był dyrektorem artystycznymJnO, nadając mu nową, międzynarodową dynamikę.
Wrocław stał się dla artysty bazą operacyjną i inspiracją. W tutejszym środowisku akademickim i artystycznym Możdżer rozwija swoje najbardziej śmiałe projekty, zyskując status jednej z najbardziej rozpoznawalnych ikon kultury współczesnego Wrocławia.
Swoją pozycję na scenie Możdżer budował od początku lat 90., początkowo jako członek legendarnej formacji Miłość, będącej filarem nurtu yassowego. To właśnie tam, u boku Tymona Tymańskiego i Mikołaja Trzaski, kształtował swój bezkompromisowy język muzyczny. Przełomem w jego karierze stały się interpretacje utworów Fryderyka Chopina. Artysta udowodnił, że klasyczne dziedzictwo może stanowić żywą tkankę dla nowoczesnego jazzu. Dzięki albumowi „Impressions on Chopin” utrwalił swój wizerunek pianisty potrafiącego łączyć technologiczną biegłość z głęboką wrażliwością interpretacyjną.
Kluczowym elementem działalności Możdżera jest jego zdolność do budowania twórczych sojuszy z gigantami światowej sceny. Szerokie echo odbiła jego wieloletnia współpraca z basistą Larsem Danielssonem i perkusistą Zoharem Fresco. Wspólnie stworzyli trio uznawane za jeden z najciekawszych europejskich projektów jazzowych ostatnich dekad. Pianista regularnie angażuje się także w projekty wykraczające poza czysty jazz. Komponuje muzykę teatralną i filmową (m.in. do obrazów w reżyserii Jana Komasy czy projektów Zbigniewa Preisnera), a także eksperymentuje z nietypowym strojem instrumentów, czego wyrazem jest jego fascynacja strojem 432 Hz.
