Dziennikarz, pisarz, poeta i aktywny działacz antykomunistycznego podziemia na Dolnym Śląsku. Leszek Budrewicz to postać od lat związana z wrocławskim środowiskiem medialnym i akademickim, której życiorys łączy bezkompromisowe postawy z czasów PRL-u z bogatym dorobkiem publicystycznym oraz literackim. Był pierwszym redaktorem naczelnym dolnośląskiego wydania „Gazety Wyborczej”.
Urodził się 3 sierpnia 1956 roku we Wrocławiu. W młodości z powodzeniem godził naukę z pasją do sportu – mając 18 lat, wywalczył tytuł wicemistrza Polski w piłce wodnej. Następnie podjął studia na wydziale filologii polskiej Uniwersytetu Wrocławskiego. Po ich ukończeniu w 1980 roku zamanifestował sprzeciw wobec ówczesnego ustroju i odmówił złożenia przysięgi wojskowej podczas powołania na przeszkolenie. W konsekwencji został karnie skierowany w stopniu szeregowego do pracy jako pomocnik murarza.
Już od drugiej połowy lat 70. był silnie zaangażowany w działalność opozycyjną. Od 1976 roku współpracował z Komitetem Obrony Robotników (KOR). Należał do grona współzałożycieli i pełnił funkcję rzecznika Studenckiego Komitetu Solidarności we Wrocławiu (1977–1980), redagując zarazem podziemne pismo „Podaj Dalej”. W maju 1980 roku uczestniczył w głodówce protestacyjnej w Podkowie Leśnej, a w kolejnych latach współtworzył ruch „Wolność i Pokój”. W 1981 roku stanął na czele ogólnopolskiego „Tygodnika NZS” jako jego redaktor naczelny. Swoje teksty publikował również na łamach wrocławskiego pisma „Obecność”, używając pseudonimów „Fellini”, „Maciej Krynicz” czy „Zbyszek”. W marcu 1985 roku wspierał głodujących w kościele św. Krzysztofa w Podkowie Leśnej, protestujących przeciwko uwięzieniu działacza KOR Marka Adamkiewicza.
Przełom ustrojowy w 1989 roku otworzył nowy rozdział w jego karierze zawodowej. W latach 1990–1993 pełnił funkcję pierwszego redaktora naczelnego dolnośląskiego wydania „Gazety Wyborczej”. Następnie w latach 1994–1995 związany był z „Wieczorem Wrocławia” jako kierownik działu reportażu, zastępca redaktora naczelnego oraz redaktor naczelny. Wyjątkowe wyczucie reporterskie przyniosło mu prestiżową nagrodę miesięcznika „Odra” za reportaż poświęcony powodzi tysiąclecia we Wrocławiu z 1997 roku. Był też publicystą i komentatorem w Radiu Wrocław.
Na przełomie wieków zmierzył się z poważnym kryzysem życiowym – wskutek splotu trudności rodzinnych i zawodowych stracił zatrudnienie, a w wyniku zadłużenia także mieszkanie, przez pewien czas przebywając we wrocławskim schronisku dla bezdomnych mężczyzn. Przełomem w powrocie do aktywności zawodowej okazała się praca scenarzysty przy drugiej edycji programu telewizyjnego „Bar” w stacji Polsat w 2003 roku, co pozwoliło mu wyjść na prostą.
Obecnie dzieli się wiedzą i doświadczeniem z młodym pokoleniem, wykładając dziennikarstwo na Uniwersytecie Wrocławskim oraz w Dolnośląskiej Szkole Wyższej. Jako niezależny publicysta regularnie współpracuje z mediami, w tym z czasopismem „Odra” oraz lokalnymi rozszerzeniami radiowymi. Jako twórca literacki wydał tomiki poetyckie i zbiory prozy, m.in. „Pierwsza i druga wojna światów”, „Noc długich szyj” oraz „Złodziej cukierków”.
W maju 2007 roku, z okazji 30. rocznicy powstania SKS, Kancelaria Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego przyznała mu Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, którego przyjęcia jednak odmówił.
W sierpniu 2026 roku został uhonorowany medalem „Pro Bono Poloniae”, przyznanym przez zastępcę szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych.
