Jeden z najbardziej rozpoznawalnych polskich aktorów, który swoją karierę zaczynał we Wrocławiu. Znany jest między innymi z takich filmów jak „Psy”, „Sztos”, „Piłkarski poker” czy „Chłopaki nie płaczą”.
Urodził się 23 sierpnia 1939 roku w Białymstoku jako syn Juliana Linde. Nazwisko Lubaszenko przyjął po swoim ojczymie, co stało się początkiem znanej aktorskiej dynastii (jest ojcem Olafa Lubaszenki). Zanim na dobre oddał się aktorstwu, studiował medycynę, jednak ostatecznie to scena stała się jego przeznaczeniem. Przez dekady wypracował status jednego z najbardziej rozpoznawalnych aktorów charakterystycznych, cenionego zarówno przez krytyków, jak i masową publiczność.
Choć kojarzony z wieloma scenami, to właśnie Wrocław stał się fundamentem jego kariery. W 1963 roku ukończył tu studia aktorskie, a miasto to uformowało jego wrażliwość artystyczną. Przez ponad dekadę (1964–1975) był związany z Teatrem Polskim we Wrocławiu, gdzie w czasach jego największej świetności grał w najważniejszych inscenizacjach polskiego i światowego dramatu. Do dziś podkreśla swój sentyment do stolicy Dolnego Śląska, która była świadkiem jego zawodowego rozkwitu i pierwszych wielkich ról kinowych realizowanych w pobliskiej Wytwórni Filmów Fabularnych.
W bogatej filmografii zapisał się rolami łączącymi powagę z ironicznym dystansem. Widzowie pokochali go za występy w filmach Władysława Pasikowskiego czy Olafa Lubaszenki, gdzie często wcielał się w postacie mentorów lub twardych graczy o gołębim sercu. Jako pedagog i pasjonat futbolu, Edward Linde-Lubaszenko pozostaje postacią nierozerwalnie związaną z etosem dawnej szkoły aktorskiej, gdzie nienaganna dykcja i głębokie zrozumienie tekstu są fundamentem pracy twórczej.
Zmarł 8 lutego 2026 roku w Krakowie.
Fot. Pelmeń, Spektakl Samobójca (cropped), licencja: CC BY-SA 4.0.
